!Give me a chance

خیلی مسخره است و چیزی بیشتر از این حرفها. همیشه دوست داشتم بالاخره روزی با کسی مواجه شوم که واقعاً دوستم داشته باشد. تحصیل کرده باشد و بتوانم راحت از هر دری با او حرف بزنم و او هم مشتاق باشد تا دلایل من را بشنود و ... در سی و هفت سالگی و زمانی که بی تاب داشتن کسی در کنارم هستم مرا بفهمد و حامیام باشد، دیروز با مردی ملاقات کردم که مثل اولین دیدارمان در حدود دو سال پیش به راحتی روبروی هم نشستیم و مثل دو دوست قدیمی در کلمات و جملات هم فرو رفتیم. در کنارش خیالم راحت بود و فقط این طفره رفتن من از بحث ازدواج. هر دو چیزهایی داشتیم برای مخفی کردن اما باز هم صادقانه ترین حرف ها را به هم گفتیم.give me a chance!سخت بود که یک نفر خط در میان این جمله را تکرار کند (دکتر یه خطر در میان بین انگلیسی و فارسی کانال عوض می کند) و تو نتوانی جواب مثبت بدهی. خیلی خستهام. خیلی خیلی خستهتر از چیزی که به نظر برسد. به حرفهای رد و بدل شده فکر میکنم. به آدمی در موقعیت دکتر که یک استاد دانشگاه و آدمی به مطالعات گسترده است. زندگی آرام و دور از هیاهویی دارد. از همه مهمتر این که میداند از زندگیاش چه میخواهد. یاد حرفهای چند وقت پیش «همیشه» میافتادم که میگفت تو باید با یک استاد دانشگاه ازدواج کنی. از آنهایی که سرشان توی کار خودشان هست و در طول هفته کاری به کار هم ندارند و آخر هفته درباره مسائل روز با هم گفتگو میکنند. گاهی خیلی شیک و مبادی آداب به دورهمیهای آدمهای هم تیپ خودشان میروند و چند وقت یک بار هم به مسافرتهای چند روزه. در کل آدمهای مستقلی که تنها در یک زندگی با هم شریکند و فارغ از هیاهوهای دور و اطراف.حالا من یک نفر را برای چنین زندگی پیدا کردهام. یعنی او من را پ